Laatste Berichten

Orthodoxe fanatici van de klimaat religie; COVID rapportage verdoezeld

Steeds meer heb ik het gevoel dat ik naar de uitingen kijk van een orthodoxe religie als ik over klimaat, CO2 en stikstof hoor. Daarbij gaat het me er niet om of er al dan niet valide argumenten worden gehanteerd, maar om de manier waarop ermee wordt omgegaan. Geen enkele ruimte voor tegengeluid en negeren van feitelijke informatie. Het begint de kenmerken te krijgen van de rol van religie in de Middeleeuwen.

Het tweede artikel heeft daar ook een relatie mee. Weliswaar over een ander onderwerp, maar wel hetzelfde patroon: hoe men heeft zitten manipuleren om relevante informatie (veiligheidssignalen bij de Covid-vaccinatie) aan het oog te onttrekken, zodat de gelovigen niet zouden gaan twijfelen.

Vanavond is weer een nieuwe aflevering van Dwars door de Politiek waar dezelfde patronen, maar dan in de Nederlandse politiek, worden besproken. Tot dan wellicht.

Maurice de Hond

Het verdoezelen van de gevaren van de Covid-vaccinatie
Het verdoezelen van de gevaren van de Covid-vaccinatie - 116739
Samenvatting van het artikel

Een Amerikaanse Senaatscommissie onder leiding van senator Ron Johnson publiceerde een rapport over hoe gezondheidsautoriteiten tijdens de Biden-regering veiligheidssignalen rond de COVID-19 vaccins hebben genegeerd

Lees volledig artikel: Het verdoezelen van de gevaren van de Covid-vaccinatie

Leestijd: 3 minuten

Achtergrond

In april 2026 publiceerde een Amerikaanse Senaatscommissie onder leiding van senator Ron Johnson een tussentijds rapport over hoe gezondheidsautoriteiten tijdens de Biden-regering mogelijk bewust veiligheidssignalen rond de COVID-19 vaccins hebben genegeerd. Het rapport is gebaseerd op interne documenten die de overheidsinstantie voor volksgezondheid (het ministerie van HHS) moest overhandigen aan de onderzoekscommissie. Dit is het hele rapport, en hieronder een samenvatting van de resultaten.

Wat werd ontdekt?

Begin 2021 ontwikkelde een senior veiligheidsspecialiste bij de Amerikaanse medicijnwaakhond FDA een verbeterde methode om bijwerkingen van vaccins op te sporen. Deze methode was beter dan het systeem dat de FDA op dat moment gebruikte, omdat het een bekend technisch probleem — “masking” genaamd — kon omzeilen. Masking is een statistische beperking waarbij ernstige bijwerkingen verborgen kunnen blijven in de data, simpelweg omdat andere signalen ze overstemmen.

Dankzij deze verbeterde analysemethode vond zij maar liefst 49 gevallen van extreme masking: bijwerkingen die met de oude methode onzichtbaar bleven, maar met de nieuwe methode wél duidelijk naar voren kwamen als statistisch significant. Concreet betekende dit dat er zo’n 25 bijwerkingen van COVID-19 vaccins werden gevonden die het officiële systeem helemaal niet had opgemerkt — waaronder plotselinge hartdood, verlamming van de gezichtszenuw (de ziekte van Bell) en longembolie.

Wat deed ze ermee?
De onderzoekster deelde haar bevindingen meteen met collega’s bij de FDA, inclusief de mensen die verantwoordelijk waren voor de bewaking van vaccinveiligheid. Ze deed dit meerdere keren: in maart, april, mei en juli 2021. Elke keer wezen haar analyses op steeds meer en ernstiger veiligheidssignalen.

In mei 2021 bracht ze ook specifiek een signaal onder de aandacht rond hartontsteking (myopericarditis) bij jongeren van 16 tot 24 jaar na vaccinatie. Interne gegevens bevestigden dat het systeem van de FDA dit signaal al had opgemerkt. Desondanks werd het publiek hier niet meteen voor gewaarschuwd.

Hoe reageerde de FDA?

In plaats van haar bevindingen serieus te nemen en de methode te verbeteren, probeerden leidinggevenden bij de FDA haar werk te stoppen. Zo schreef een hoge FDA-functionaris aan collega’s dat ze intern moesten overleggen voordat ze contact zouden opnemen met de onderzoekster — en dat er “veel overwegingen waren die niet per e-mail besproken moesten worden.”

Een topambtenaar binnen de afdeling die verantwoordelijk was voor de veiligheidscontrole van COVID-19 vaccins, stuurde haar uiteindelijk een bericht om te stoppen met het opstellen en verspreiden van haar analyses. Als reden werd gegeven dat haar data-analyse “onjuiste conflicten kon creëren die het anti-vaccinatiebewegingretoriek zouden voeden.” Met andere woorden: de bezorgdheid over de publieke perceptie van vaccins leek zwaarder te wegen dan de veiligheidssignalen zelf.

Ondanks deze instructie ging de onderzoekster door met haar werk. Ze bleef haar collega’s proberen te overtuigen dat haar methode betrouwbaarder was. In mei 2021 schreef ze dat haar methode “sterke confounders reduceert” en dat de veiligheidssignalen die zij vond, beduidend sterker waren dan wat de officiële methode detecteerde — met name voor acute hartaanvallen.

Wat gebeurde er daarna?

In juni 2021 stuurde ze een e-mail aan een FDA-collega over discussies met de CDC (de Amerikaanse evenknie van het RIVM) over de COVID-19 vaccins en het gebrek aan signalen in het officiële VAERS-systeem. Ze voegde haar eigen analyse toe, waaruit juist wél statistische signalen bleken voor onder andere hartaanvallen.

In juli 2021 waarschuwde ze FDA-functionarissen expliciet dat haar methode een verhoogd sterftesignaal had gevonden in verband met de COVID-19 vaccins. Ze benadrukte dat de huidige methode van de FDA dit soort signalen automatisch verborgen hield.

De FDA paste haar methode desondanks niet aan.

Publicatie en erkenning

De onderzoekster liet het er niet bij zitten. In juni 2022 publiceerde ze samen met collega’s een wetenschappelijk artikel in het tijdschrift Drug Safety, waarin ze aantoonde dat de kans op het missen van vaccingerelateerde bijwerkingen met de oude methode ongeveer acht keer groter is dan met de nieuwe. Ze stuurde dit artikel naar de toenmalige FDA-commissaris, waarbij ze benadrukte dat de nieuwe methode bijzonder waardevol is voor het “ontmaskeren van verborgen signalen.”

Conclusie van het Senaatsrapport

De Senaatscommissie concludeert dat de FDA bewust heeft geweigerd haar eigen methode te verbeteren, ondanks herhaalde en goed onderbouwde waarschuwingen van een interne expert.

Leidinggevenden lijken meer bezig te zijn geweest met het beschermen van het imago van de vaccins dan met het waarborgen van de volksgezondheid.

Het publiek werd niet tijdig en volledig geïnformeerd over mogelijke risico’s, terwijl die risico’s intern wel degelijk bekend waren.

Het rapport roept op tot verder onderzoek en grotere transparantie over hoe vaccinveiligheidsdata worden geanalyseerd en gecommuniceerd naar burgers.

In het verlengde van dit rapport beveel ik u dit artikel aan, dat vanuit een wat andere invalshoek over hetzelfde onderwerp gaat. Het is van een belangrijke ingewijde. Het is dieptragisch hoe daar met de gezondheid van de mensen is gespeeld. Hier is de vertaalde versie.

Het verdoezelen van de gevaren van de Covid-vaccinatie - 116741

Statenlid ZH hoe kritische burgers behandeld inzake windturbines

“Niet in hun achtertuin — maar wel in die van een ander.” Koers203 2Apr 28, 2026

Veel burgers delen dezelfde ervaring als ze op een gemeentehuis of provinciehuis hun lang voorbereide ‘5-minuten inspraak’ achter de rug hebben. Er komen weinig vragen. De aanwezige bestuurders en raads- of statenleden horen het aan: weer een burger die ons beleid komt afzeiken.

Statenlid van BBB in Zuid-Holland Heidi Looy schreef haar indrukken op Facebook over de reacties van haar collega’s op insprekende burgers.

Wij geven hier de tekst letterlijk weer.

Begin citaat:

Niet in hun achtertuin
Als Statenlid heb ik ruim zes uur bij de hoorzitting gezeten.
Zes uur luisteren naar inwoners die de moeite nemen om naar het provinciehuis te komen om hun zorgen te delen.
Laat ik daarmee beginnen: respect.
Oprecht respect voor iedereen die daar stond.

Maar wat mij het meest trof, was het verschil in toon.
Aan de ene kant de voorstanders. Koel, ingestudeerd, gelikt.
Pleitbezorgers van een systeem, verkopers van een verhaal dat tot in de puntjes klopt — op papier.
Aan de andere kant de inwoners.
Mensen van vlees en bloed. Met zorgen, met emotie, met een verhaal dat niet ingestudeerd is, maar geleefd.

En daar zit precies de kern.

Want terwijl er gesproken wordt over noodzaak en transitie, wordt er met het grootste gemak over de gevolgen voor mens, dier en leefomgeving heen gewalst. De impact van windturbines is groot — en dat voelen mensen. Niet in rapporten, maar in hun dagelijks leven.
Wat het extra wrang maakt, is de rol van organisaties die zich profileren als hoeders van natuur en leefomgeving.
Zij zijn vaak de eersten die zeggen dat het allemaal wel meevalt.
Dat de impact beperkt is.
Dat het nodig is.

Maar stel dan de simpele vraag:
waarom zien we deze turbines dan niet op hun eigen terreinen?
Dan wordt het stil.
Of volgt het bekende antwoord: “we moeten het nog onderzoeken”, “de impact is nog niet duidelijk”.

Precies.

Dus voor inwoners is de impact kennelijk geen reden tot terughoudendheid — maar voor deze organisaties wel.
Dat is geen zorgvuldigheid.
Dat is meten met twee maten.
Ondertussen draaien niet alleen de wieken, maar ook de regels mee met de wind.
Zoekgebieden verschuiven.
Afstandsbepalingen worden opgerekt of aangepast.
Wat gisteren nog onwenselijk was, is vandaag ineens bespreekbaar.

Voor inwoners voelt dat niet als beleid.
Dat voelt als willekeur.
En terwijl de besluitvorming nog loopt, gebeurt er iets wat misschien nog wel zorgelijker is.
Er worden al contracten aangeboden.
Grote bedragen, beloftes, verleidingen.

Nog voordat er een definitief besluit ligt.
En daarmee gebeurt precies wat je hoopt te voorkomen:
Buurten worden uit elkaar getrokken.
Mensen komen tegenover elkaar te staan.
Wantrouwen sluipt naar binnen.
Verdeel en heers.
Dit is geen eerlijke participatie meer.
Dit is druk zetten op gemeenschappen, nog vóórdat de politiek haar werk heeft gedaan.

En ondertussen blijft één ding opvallend onderbelicht: de impact op het leven zelf.
Op vogels die hun routes verliezen of worden geraakt.
Op vleermuizen die door drukverschillen sterven.
Op insecten die verdwijnen rond de turbines.
Op vissen en het onderwaterleven, waar trillingen en verstoring hun invloed hebben.

Het is onvoorstelbaar met welk gemak dit wordt weggezet als “beperkt” of “acceptabel”.
Maar voor wie?
Zeker niet voor de natuur die we zeggen te beschermen.
En zeker niet voor de mensen die er middenin leven.
Je ziet het.
Je hoort het.
Je voelt het.
Mensen die vechten voor hun leefomgeving.
Mensen die onder druk staan.
Mensen die er letterlijk aan onderdoor gaan.
Dit gaat allang niet meer alleen over energie.
Dit gaat over gezondheid, over leefbaarheid, over rechtvaardigheid.

Over hoe wij omgaan met mensen — en met de natuur — die geen stem hebben in spreadsheets en modellen.
En ja, er wordt gedaan alsof er geen alternatief is.
Alsof dit de enige weg is.
Maar dat is niet waar.
Er zijn alternatieven.
Alleen passen die niet in het verdienmodel van vandaag.
Ik heb het eerder gezien.
Op Urk en omgeving
Waar de horizon is veranderd in een bos van staal, kunststof en betonijzer. De impact op mens en dier, is te groot.

En waar uiteindelijk de rekening bij de inwoners zal komen te liggen.
Dat vooruitzicht hangt nu boven meer gebieden.
Daarom is dit geen technisch dossier.
En ook geen abstract debat.
Dit is mensenwerk.
En mensenwerk vraagt om zorgvuldigheid, eerlijkheid en respect.
Niet om wegkijken.
Niet om wegwuiven.

En zeker niet om:
niet in hun achtertuin — maar wel in die van een ander.

Einde citaat.

Dit artikel verscheen ook op zone21.nl.