Leon de Winter: optreden van Rob Jetten was misselijkmakend vertoon van geinige roekeloosheid
Een kleine twee jaar geleden legde klimaatminister Rob Jetten uit wat een budget van 28 miljard euro tegen het opwarmen van de atmosfeer betekende: een reductie van de stijging van de globale atmosferische temperatuur met maar liefst 0,00036 graden Celsius (of 0,000036 – het was niet duidelijk).
In de echte mensenwereld, buiten de bubbel van Rob Jetten, is zo’n getal onmeetbaar. De gemiddelde temperatuur van de atmosfeer is sowieso onmeetbaar: er zijn modellen die de illusie van meetbaarheid wekken, maar zoals bij elk model komt eruit wat je erin stopt.
Tijdens een debat in de Tweede Kamer liet Jetten dat getal 0,00036 los. Hij moest er zelf om lachen, en de lol leidde niet tot zelfreflectie. Grappig was het. Dat getal. 28 miljard. 0,00036 graden.
Jetten nam niets terug, hij grinnikte
Tijdens het debat hierover gaf hij toe dat Nederland maar voor een gering deel verantwoordelijk was voor de wereldwijde uitstoot van CO2, maar dat was geen argument om die 28 miljard in de portemonnee van de belastingbetaler te laten en de reductie van 0,00036 graden als onzin weg te schuiven. Jetten verdedigde die fictieve reductie van de onmeetbare opwarming. Het leek hem niet te deren. Hij nam niets terug. Hij grinnikte. Ik vond zijn optreden een misselijkmakend vertoon van geinige roekeloosheid.
Jetten weet niet dat het weer niet grilliger is geworden, dat er geen dramatische stijging van de zeeën is geconstateerd, dat het aantal bosbranden niet toeneemt. Hij leeft in zijn eigen heerlijke wereldje waarin kritische stemmen uit de weerbarstige werkelijkheid niet doorklinken. Not a care in the world, kwam bij me op toen ik Jetten bij dat debat gadesloeg. 0,00036. Miljardje hier. Miljardje daar.
Welke adviseur zal hem toefluisteren dat het zinnig is om een keer Bjørn Lomborg, de Deense politicoloog en directeur van het Copenhagen Consensus Center, uit te nodigen in het Torentje voor een serieus gesprek? Lomborg erkent dat klimaatverandering een echt fenomeen is, maar hij vindt ’zero’ CO2-plannen te duur, niet efficiënt en niet effectief. Lomborg roept op rationeel te blijven en klimaatangst te vermijden.
Jetten vindt alles leuk, ook vakanties in verre landen
Ik geef toe: Jetten lijkt niet door klimaatangst te worden gedreven. Hij vindt alles leuk, ook vakanties in verre landen. En in Den Haag vrolijk in de bubbel spartelen met adviseurs en ambtenaren die de Lomborgs op afstand houden, die net doen alsof de stichting van Nederlandse klimaatdissidenten Clintel niet bestaat, die geen idee hebben wat vooraanstaande klimaatwetenschappers als Richard Lindzen over het klimaat hebben gezegd. Wie zal Jetten vertellen dat hij zich moet openstellen voor afwijkende stemmen, voor dwarsliggers, voor andere perspectieven dan die die hij elke dag hoort en waarover je van gedachten moet kunnen verschillen?
Het is zo goed als onmogelijk om als dissidente ambtenaar in Den Haag te overleven. Kom je als dissident überhaupt door de selectieprocedures heen? In de monocultuur van Den Haag heersen ijzeren opvattingen. Wie twijfelt aan de onverbiddelijke programma’s over het klimaat, stikstof, de agrarische industrie (de beste in de wereld), asiel, sneuvelbereidheid, migratie, de visserij, aan alles wat nu door de overheden wordt afgesneden, heringedeeld, uiteengetrokken, afgeknepen, verschoven, opgeheven, is niet bij machte het oor van een kabinetslid te vinden.
Met als gevolg dat onze beoogde minister-president eenzijdig en dus een heel slecht geïnformeerd lachebekje blijft. Waarom zou hij zelf tegenstemmen opzoeken? Dat leidt misschien wel tot onrust bij zijn ambtenaren en adviseurs. En hoe zouden zijn vrienden en kennissen, die elkaar wijsmaken dat de aarde in brand staat terwijl ze nog een koel chardonnaytje inschenken, reageren als hij onthult dat het boek Unsettled: what climate science tells us, what it doesn’t, and why it matters van Steve Koonin op zijn nachtkastje ligt? Als realist en dissident zat Koonin in de regering-Obama. En volgt onze aanstaande premier het X-account van de Nederlandse journalist Marcel Crok, de eenzame strijder voor het respecteren van klimaatfeiten?
Overal in de westerse wereld worden bestuurders omringd door actiegroepen, ngo’s, ambtenaren en adviseurs die de lucht van dezelfde cultureel-ideologische bubbel inademen. Ze zijn immuun geworden voor ratio en logica. De klucht met de wolf is daarvan een voorbeeld. Er bestaat geen Nederlandse oernatuur meer, we leven in perfect aangelegde parken, dus is er geen ruimte voor grote roofdieren; en dus hoort ook de miskwalificatie van stikstofdepositie als een existentiële kwestie tot de lange rij onzinnigheden waaraan onze elites zich hebben overgegeven.
Bestuurlijke elites hebben een zelfmoordbom omgesnoerd
Daar komt nu ook belasting op niet-gerealiseerde winsten bij. Dat is een catastrofe voor investeerders en beleggers, een zelfmoordbom die onze bestuurlijke elites vrijwillig hebben omgesnoerd. Van alle gektes is deze misschien wel de meest mallotige, die duidelijk maakt dat we toe zijn aan het einde van het politieke bestel zoals dat nu functioneert. Alleen een dwingend referendum kan ons van de waanzin verlossen.
https://www.telegraaf.nl/opinie/leon-de-winter-optreden-van-rob-jetten-was-misselijkmakend-vertoon-van-geinige-roekeloosheid/133292323.html