“Niet in hun achtertuin — maar wel in die van een ander.” Koers203 2Apr 28, 2026
Veel burgers delen dezelfde ervaring als ze op een gemeentehuis of provinciehuis hun lang voorbereide ‘5-minuten inspraak’ achter de rug hebben. Er komen weinig vragen. De aanwezige bestuurders en raads- of statenleden horen het aan: weer een burger die ons beleid komt afzeiken.
Statenlid van BBB in Zuid-Holland Heidi Looy schreef haar indrukken op Facebook over de reacties van haar collega’s op insprekende burgers.
Wij geven hier de tekst letterlijk weer.
Begin citaat:
Niet in hun achtertuin
Als Statenlid heb ik ruim zes uur bij de hoorzitting gezeten.
Zes uur luisteren naar inwoners die de moeite nemen om naar het provinciehuis te komen om hun zorgen te delen.
Laat ik daarmee beginnen: respect.
Oprecht respect voor iedereen die daar stond.
Maar wat mij het meest trof, was het verschil in toon.
Aan de ene kant de voorstanders. Koel, ingestudeerd, gelikt.
Pleitbezorgers van een systeem, verkopers van een verhaal dat tot in de puntjes klopt — op papier.
Aan de andere kant de inwoners.
Mensen van vlees en bloed. Met zorgen, met emotie, met een verhaal dat niet ingestudeerd is, maar geleefd.
En daar zit precies de kern.
Want terwijl er gesproken wordt over noodzaak en transitie, wordt er met het grootste gemak over de gevolgen voor mens, dier en leefomgeving heen gewalst. De impact van windturbines is groot — en dat voelen mensen. Niet in rapporten, maar in hun dagelijks leven.
Wat het extra wrang maakt, is de rol van organisaties die zich profileren als hoeders van natuur en leefomgeving.
Zij zijn vaak de eersten die zeggen dat het allemaal wel meevalt.
Dat de impact beperkt is.
Dat het nodig is.
Maar stel dan de simpele vraag:
waarom zien we deze turbines dan niet op hun eigen terreinen?
Dan wordt het stil.
Of volgt het bekende antwoord: “we moeten het nog onderzoeken”, “de impact is nog niet duidelijk”.
Precies.
Dus voor inwoners is de impact kennelijk geen reden tot terughoudendheid — maar voor deze organisaties wel.
Dat is geen zorgvuldigheid.
Dat is meten met twee maten.
Ondertussen draaien niet alleen de wieken, maar ook de regels mee met de wind.
Zoekgebieden verschuiven.
Afstandsbepalingen worden opgerekt of aangepast.
Wat gisteren nog onwenselijk was, is vandaag ineens bespreekbaar.
Voor inwoners voelt dat niet als beleid.
Dat voelt als willekeur.
En terwijl de besluitvorming nog loopt, gebeurt er iets wat misschien nog wel zorgelijker is.
Er worden al contracten aangeboden.
Grote bedragen, beloftes, verleidingen.
Nog voordat er een definitief besluit ligt.
En daarmee gebeurt precies wat je hoopt te voorkomen:
Buurten worden uit elkaar getrokken.
Mensen komen tegenover elkaar te staan.
Wantrouwen sluipt naar binnen.
Verdeel en heers.
Dit is geen eerlijke participatie meer.
Dit is druk zetten op gemeenschappen, nog vóórdat de politiek haar werk heeft gedaan.
En ondertussen blijft één ding opvallend onderbelicht: de impact op het leven zelf.
Op vogels die hun routes verliezen of worden geraakt.
Op vleermuizen die door drukverschillen sterven.
Op insecten die verdwijnen rond de turbines.
Op vissen en het onderwaterleven, waar trillingen en verstoring hun invloed hebben.
Het is onvoorstelbaar met welk gemak dit wordt weggezet als “beperkt” of “acceptabel”.
Maar voor wie?
Zeker niet voor de natuur die we zeggen te beschermen.
En zeker niet voor de mensen die er middenin leven.
Je ziet het.
Je hoort het.
Je voelt het.
Mensen die vechten voor hun leefomgeving.
Mensen die onder druk staan.
Mensen die er letterlijk aan onderdoor gaan.
Dit gaat allang niet meer alleen over energie.
Dit gaat over gezondheid, over leefbaarheid, over rechtvaardigheid.
Over hoe wij omgaan met mensen — en met de natuur — die geen stem hebben in spreadsheets en modellen.
En ja, er wordt gedaan alsof er geen alternatief is.
Alsof dit de enige weg is.
Maar dat is niet waar.
Er zijn alternatieven.
Alleen passen die niet in het verdienmodel van vandaag.
Ik heb het eerder gezien.
Op Urk en omgeving
Waar de horizon is veranderd in een bos van staal, kunststof en betonijzer. De impact op mens en dier, is te groot.
En waar uiteindelijk de rekening bij de inwoners zal komen te liggen.
Dat vooruitzicht hangt nu boven meer gebieden.
Daarom is dit geen technisch dossier.
En ook geen abstract debat.
Dit is mensenwerk.
En mensenwerk vraagt om zorgvuldigheid, eerlijkheid en respect.
Niet om wegkijken.
Niet om wegwuiven.
En zeker niet om:
niet in hun achtertuin — maar wel in die van een ander.
Volgens de inschatting van het TNO staat in 2030 meer dan 1 op de 5 (22%) van de huizen in Nederland in de overlast zone van industriële windturbines.
TNO schrijft: “Het aantal woningen in de nabijheid van windturbines groeit naar verwachting van bijna 900 duizend in 2020 (12% van het totaal) tot ruim 1.6 miljoen in 2030 (22% van het totaal, bij gelijkblijvende woningvoorraad)”. Dit zal leiden tot een geschat waardeverlies van ongeveer ongeveer €15,5 miljard, “ceteris paribus, met 2020 huizenprijzen”. Waarschijnlijk is deze inschatting, ook qua overlast zone te laag. Wat er nu gepland staat zijn megaturbines, en daarvoor ontbreekt de data voor impacts op gezondheid en huizenprijzen. Bron: 2022. TNO, ‘Windturbines en de impact op huizenprijzen’.
***
Hoe is he zo ver gekomen? Bestel of download het ‘Het Windmolendrama. Nieuwe toeslagenaffaire dreigt door bouw industriële windturbines’ bij : Clintel I Bol.com I Bruna I of dowload de pdf
***
Wat ervaren omwonenden van industriële windturbines?
Dat is een relevante vraag, als de overlast straks meer dan 22% van de huizen in Nederland behelst. Clintel liet meerdere interviews uitvoeren met omwonenden. Lees hun ervaringen hieronder.
In de zuidelijkste punt van de gemeente Hollands Kroon in Noord-Holland ligt het dorp Nieuwe Niedorp. De woning van Wim Luiken ligt in het buitengebied van het dorp en wordt ingesloten door twee windturbines. Windturbines met een bescheiden tiphoogte, maar de overlast van deze windturbines is er niet minder om. “We slapen altijd met de ramen dicht. Gisteravond stond er een harde noordenwind en dan hoor je hem echt hard stampen. Je slaapt er slecht van”, aldus Wim.
“Ik had me zeer goed mentaal voorbereid op de komst van de windturbines. Maar toen ze er eenmaal stonden, in september 2021, viel het me toch enorm tegen. Niet alleen de visuele overlast maar vooral het geluid. Het vreselijk storende hoorbare geluid bleek in mijn geval niet eens het ergste, maar vooral het laagfrequente en infrasone geluid. Dat uit zich nog steeds in een veel slechtere nachtrust. Ik slaap niet meer echt door en word om de 2 tot 3 uur wakker.”
Het windturbinegeluid in de woning van Sandra komt op sommige avonden boven de TV uit en gezellige avonden buiten zitten met vrienden is er niet meer bij. “Mensen stellen steeds vaker voor om maar naar hun te komen”. Naast het hoorbare ‘gewoesj’ spreekt Sandra ook over ‘betonmolen geluid’ of een soort ‘schrapend geluid’, waar ze last van heeft. Want ja, ook haar avond- en nachtrust is verstoord en dat heeft natuurlijk nogal wat consequenties in functioneren en welzijn.
“Het was heftig, een kwestie van erop of eronder. Het kwam voor dat ik een maand lang bijna niet sliep door het geluid. Dan sliep ik maximaal 3,5 uur per nacht”, vertelt Claus aan de Wiel. “Je ontwikkelt gewoon windangst.” Hij was en is buschauffeur; “dat was in die periode eigenlijk niet meer verantwoord. Maar leg dat maar eens uit aan je baas, die geen windpark in de achtertuin heeft.”
[…] “Uiteindelijk zijn zes van de twaalf gezinnen in onze buurt verhuisd vanwege de windturbines. Sommigen zijn vooraf al vertrokken maar ik dacht zelf: we kijken het even aan. Maar toen het park eenmaal ging proefdraaien, dachten we al snel: is dit het?? Het geluid was, vooral ’s nachts, voor mij niet te harden. Ons leven was compleet op zijn kop gezet.”
“Van der Ploeg heeft veel last van het laagfrequente geluid dat de turbines produceren: ‘Op een gegeven moment ga je zoeken naar waar het vandaan komt, maar je kunt het niet vinden, want het zit in je lijf. Wij zijn niet de enigen die daar last van hebben. Ook de natuur heeft eronder te lijden. Hier zaten altijd veel kikkers in de sloot, die zijn allemaal verdwenen. Fazanten, reigers, je zag ze overal en nu niet meer. Het is heel raar stil, doordat er nauwelijks meer dieren zijn. Vooral de vogelpopulatie is stukken kleiner sinds de turbines draaien. Het kan niet anders, of het moet daarmee te maken hebben.’”
“Vlaming Pieter van Reeth kocht in Nederland een voormalig klooster aan de rand van een Stiltegebied. Het kostte hem zijn gezin, zijn gezondheid, veel geld en zijn vertrouwen in de overheid. Windturbines maakten ‘alles kapot’. ‘Ik was niet voor of tegen windturbines’, zegt hij, ‘ik wist alleen niet wat ik zou kunnen verwachten. Onwetendheid is het grootste kwaad.’”
Voormalig touringcar- en streekvervoerchauffeur Fred Sissing dacht samen met zijn vrouw het paradijs te hebben gevonden. Dat pakte door de komst van windturbines anders uit.
De oorzaak van de klachten is hoogswaarschijnlijk infrasoon geluid, dat niet hoorbaar, maar wel voelbaar is. Deze extreem lange geluidsgolven verplaatsen zich door land, water, metaal en lucht, en zijn op tientallen kilometers afstand meetbaar. Luister voor de uitleg naar de presentatie van prof. Ken Mattsson, ‘Separating Myth from Fact on Wind Turbine Noise – Prof. Ken Mattsson, Copenhagen 2025’.
Vergelijkbare verhalen uit andere landen
Deze verhalen zijn niet beperkt tot Nederland. Overal waar windparken verschijnen, ervaren bewoners dezelfde problemen. Twee documentaires:
“Making the realities of the wind power industry visible requires civic courage, perseverance, and empathy, as well as deep expertise in law, science, economics, politics, democracy, and human rights. Behind the green narrative lie structural shortcomings, conflicts of interest, and power imbalances that are too rarely scrutinised, while substantial public funds are used to legitimise continued expansion.
Through my engagement, I hope to contribute to more people standing up for their rights and to ensuring that future development
is guided by legal certainty, transparency, and accountability.”
Bestel of download het ‘Het Windmolendrama. Nieuwe toeslagenaffaire dreigt door bouw industriële windturbines’ bij : Clintel I Bol.com I Bruna I of dowload de pdf
Hoofdstukken 01:03 – De 3 onmogelijke agenda’s van Europa 04:03 – Waarom groene industrie in Europa vastloopt 08:06 – Hoe fossiel Europa nog altijd werkelijk is 10:24 – Waarom de klimaatdoelen praktisch onhaalbaar zijn 13:09 – Vergrijzing, begrotingstekorten en oplopende staatsschuld 19:36 – Is er nog een realistische uitweg voor Europa? 24:24 – Sluiten van industrie: milieuwinst of zelfbedrog? 30:24 – Hoe serieus is de militaire dreiging voor Europa? 38:39 – Rusland, NAVO en nucleaire afschrikking 43:12 – Waarom directe escalatie onwaarschijnlijk blijft 48:06 – Europese afhankelijkheid en strategische zwakte 54:18 – Machtspolitiek, grondstoffen en geopolitieke realiteit 01:01:27 – Europa tussen Amerika, Rusland en China 01:08:42 – Wat gebeurt er economisch als Europa militariseert? 01:15:36 – De prijs van veiligheid voor burgers en verzorgingsstaat 01:22:18 – Pensioenen, vergrijzing en economische zwakte 01:27:12 – De echte omvang van verborgen pensioenverplichtingen 01:33:30 – Gaan landen hun pensioenbeloftes straks breken? 01:44:33 – Schulden, ECB-rente en de Digitale Euro 01:51:24 – Trump, Groenland en Europese volgzaamheid 01:58:06 – Politieke radicalisering
In deze aflevering van Transitiegesprekken gaan Ad Verbrugge en Ruud Koornstra in gesprek met Rob Baan, de innovatieve tuinder achter Koppert Cress en mede-auteur van het boek De toekomst heeft haast. Nederland is wereldleider op het gebied van tuinbouw en zaadveredeling, maar we lijken de connectie tussen onze voeding en onze gezondheid kwijt te zijn geraakt. Waarom mag een tuinder niet zeggen dat broccoli gezond is? En waarom wordt voeding nauwelijks behandeld in de artsenopleiding? Rob Baan deelt zijn ongezouten mening over de verkokering bij de overheid, de druk van de farmaceutische industrie en de noodzaak voor een ‘Ministerie van Voeding en Gezondheid’. Tijdens dit gesprek ontdek je waarom bitter eten zo essentieel is voor je natuurlijke weerstand en hoe we maar liefst 10 miljard euro aan zorgkosten kunnen besparen door simpelweg meer groente te eten. We duiken in de wereld van de ‘verleiding’, die volgens Rob veel effectiever is dan de betutteling van regels, en kijken naar de enorme potentie van de moderne Nederlandse kas als duurzame voedselfabriek die volledig zonder fossiele brandstoffen kan opereren. ———-
In deze aflevering van Soul Session gaat psycholoog Huibrecht Boluijt in gesprek met onderzoeksjournalist en graanboer Marcel van Silfhout.
De goed van de tongriem gesneden man herkennen we meteen, wanneer hij met volle overtuiging spreekt over zijn twee ambachten die hij nog dagelijks uitleeft. Nu maakt hij voor het eerst in al z’n media-optredens ook plaats voor stilte en reflecties op zijn persoonlijke kant. Voor het eerst deelt hij openlijk zijn diepste emoties. Zijn jonge jaren, z’n gevoeligheid en zijn burn-out, het komt allemaal voorbij.
Hij noemt het een drama dat de journalistiek zijn inborst en bestaansrecht verkwanselt. In een nihilistische wereld die religieus besef mist en wat zich ook binnen zijn twee geliefde ambachten wreekt. Operatie Paperclip, Gebroeders Dulles 1 en 2
Een gesprek vol mooie anekdotes en diepe emoties. Met niet te verstane harde uitlatingen over de verkankerde kant van de wereld die bestiert wordt door verziekte veiligheidsdiensten wat uiteindelijk de val van het Westen op dit moment inleidt.
Hannah Arendt waarschuwde al met haar werk over Totalirisme
Onderwijs MBO met een draak van een examensysteem
Banken hebben met de Overheid de financiele wereld misbruikt (Worst Bank Scenario Hester Bais)
Windindustrie heeft met Overheid fiancieel gedrocht opgetuigd langs honderden steden, dorpen
NL is een oorlog en verplichtingen naar Oekraine/NATO ingerommeld dankzij Rutte
Stikstof, CO2 leugens ‘rechtvaardigen’ vele foute acties
Chemie, pharma heeft de lead in voedsel, gezondheidsindustrie
WHO, NATO, EEG, WEF foute organisaties met foute mensen
Overheid landelijk, lokaal, ambtenarenapparaat, BOA’s zijn ter bescherming en niet voor gewone mensen!
Twaalf jaar geleden, in 2014, waarschuwde Alex Brenninkmeijer in de Eerste Kamer voor “systeemfalen” in de democratische rechtsstaat. Zijn kernpunt was dat het Nederlandse bestel te veel eenheid was gaan vertonen en te weinig ruimte liet voor een tegenstem. Daarvoor gebruikte hij de term “unitas politica”: geen gezonde spanning tussen machten, zoals in de trias politica was beoogd, maar het tegendeel: een ontwikkeling richting het samenlopen van instituties die elkaar juist zouden moeten corrigeren.
De video van de inleiding van Brenninkmeijer staat op Youtube. Het volume is erg laag. Je kunt de tekst ook lezen op de site van de Eerste Kamer.1
Met die waarschuwing is weinig gedaan. Dat is veelzeggend want het was geen gesputter van iemand die er geen verstand van had, zoals een dansleraar, een opiniepeiler of een alternatieve blogger. Brenninkmeijer sprak als oud-rechter, hoogleraar bestuursrecht en voormalig Nationale ombudsman. Als iemand uit het hart van de rechtsstaat al zegt dat de democratische rechtsorde aan het verzwakken is en er te weinig ruimte en gehoor is voor tegenspraak, dan zou dat moeten worden opgevat als een alarmsignaal. Kijkend naar de huidige stand van zaken lijkt het eerder te zijn gezien als een aanmoediging dat men op de goede weg was.
Er ontwikkelde zich een nieuwe laag boven de democratische rechtsstaat. De bestuurselite werd het steeds meer met elkaar eens. Gelijkvormigheid van bestuur werd gevonden in hechtere banden met de EU en de NAVO2, waarmee -soms zelfs opzichtig tegen de uitspraak van de Tweede Kamer in- nauwelijks nog de illusie van een democratie hoog werd gehouden.
In recente Kamerstukken wordt openlijk beschreven hoe nieuwe kabinetsleden kort na hun aantreden worden gebriefd door onder meer AIVD, Buitenlandse Zaken en Defensie, hoe presentaties niet openbaar zijn, en hoe Nederland zich heeft gecommitteerd aan de NAVO Resilience Objectives, die in nationale implementatieplannen worden uitgewerkt. Ook blijkt dat het kabinetsbrede weerbaarheidsbeleid -het gaat per slot om onze gezondheid- wordt gecoördineerd door onder meer NCTV en Defensie. Economisch en politiek zit Nederland vastgedraaid in opgelegde regelgeving die door de bestuurselite zo strikt mogelijk wordt geïnterpreteerd en zo snel mogelijk wettelijk vastgelegd zodat er in beton kan worden gegoten, naar de sloop gevaren, bedekt met windmolenparken of achterna gezeten door Inspectie en/of O.M. Dit alles ondersteund door media, NGO’s en rechtspraak die de onwillige bevolking blijven voorhouden dat het nodig en gerechtvaardigd is.
De illusie van democratie wordt overeind gehouden door het sturen van de publieke opinie, in de richting van beoogd beleid.
Als de democratie het fout ziet, sturen de media bij
In de documenten die Pepijn van Houwelingen op X postte (zie hieronder), lezen we dat journalisten door de overheid zijn gerecruteerd als ‘agent’. Er worden geen uitspraken gedaan over de ‘modus operandi’ van die journalisten of wie het betreft. In de brieven wordt toch één taak genoemd: het verzamelen van informatie.
“Tot slot onderstrepen wij nogmaals de belangrijke functie die journalisten innemen in onze rechtsstaat.”
Hugo de Jonge en Kajsa Ollongren
De belangrijke functie die journalisten innamen was traditioneel die van onafhankelijke waarheidszoeker, vaak luis in pels van de overheid. Het recruteren van zo’n speur- en waakhond is een subtiele manier van muilkorven of zelfs africhten. Zeker als je als journalist toch al niet zo’n intellectueel bent van huis uit, is dat niet alleen eervol maar ook comfortabel. Je wordt gebacked door de overheid dus wie maakt je wat. Je kunt de grootste onzin verkondigen – zolang het maar in lijn is met wat de overheid wil communiceren. Een voorbeeld zou bijvoorbeeld kunnen zijn het steeds maar weer blijven posten van gedebunkte statements, incoherente studies en het ‘verkeerd lezen’ van grafieken, in de geest van hoe Maarten Keulemans dat doet.
Ik probeer geen aandacht meer aan hem te besteden maar dat mislukt ook nu weer. Even kijken wat hij vandaag weer heeft gepost – ah: weer een safe and effective X-draadje 3. Hij ageert (pun intended) net tegen het vertonen van de docu “De Stilte schreeuwt” (een nogal incomplete oversterfte-documentaire want ik zit er niet in 😉. Ook wappies hebben recht op hun prominenten-fetisj).
Toch even lezen.
Maarten zegt op zijn altijd even nonchalant-vanzelfsprekende toon: ‘Even ter info: paar simpele feiten die de docu *niet* laat zien. Bewijsstuk 1: de “oversterfte”. Het patroon is simpel: ná pandemie is er ALTIJD periode van verhoogde sterfte.’ Hij verwijst zoals altijd weer naar de Spaanse Griep, de erbarmelijke periode na WO1 met ondervoeding en slechte zorg (bacteriële infecties als belangrijkste doodsoorzaak).
Het is grote onzin, waar hij al diverse malen op gewezen is. Maar dat maakt hem niet uit. Het CBS zei over de Spaanse Griep bijvoorbeeld: ‘Na eerdere perioden met hoge sterfte, zoals bij de Spaanse griep en de Tweede Wereldoorlog, was de levensverwachting weer snel terug op het oude niveau. Vervolgens zette de trend van vóór de periode met hoge sterfte door.’4
Dan komt Maarten weer met het sleetse Bulgarije-argument: Bulgarije heeft de allerlaagste vaccinatiegraad (30%) en de op twee na slechtste resultaten (teruggang in levensverwachting) van de 32 vergeleken landen. En het op-één-na laagst gevaccineerde Slowakije: op 4 na de slechtste resultaten. Dat zijn punten voor Maarten.
Maar de twee volgende laagstgevaccineerde landen, Kroatië en Slovenië, vertonen resultaten die beter zijn dan die van Nederland. Hoe kan dat nou? Dat trekt het kleedje al onder het Bulgarije-argument vandaan.
Laten we ook eens naar de top kijken: bovenaan de ranglijst van vaccinatiegraden prijkt Chili met een vaccinatiegraad van een ongekende 91%. Van de 32 landen op rangorde van levensverwachting staat Chili pas op de 26ste plek, dus bij de zes slechtst presterende landen. Dat zou echt niet moeten kunnen.
Overigens had Bulgarije vóór corona ook al veruit de slechtste gezondheidsstatistieken, vaccinatie heeft daar niets aan veranderd5 terwijl hun oversterfte-surplus al in 2024 was ingehaald 6 Allemaal bekend – maar dat maakt niets uit bij propaganda. Herhaling in media maakt verzinsels tot waarheid.
Verreweg de grootste teruggang in levensverwachting heeft de Verenigde Staten – met een vaccinatiegraad van 68%, zelfs iets hoger dan Nederland! (66% volgend OWID).
Het derde argument is een 4 jaar oud(!) artikel van Maarten zelf, waarin o.m. een artikel uit de Lancet(!) wordt aangedragen. De CDC-onderzoekers vonden “geen enkel bewijs voor misstanden in de VS”. Dat rijmt niet met de grootste teruggang in levensverwachting in de VS, in de lijst die hij zelf net als bewijs heeft aangedragen. Het wekt de indruk van een radeloze cherry-picking exercitie. Waarom toch?
Dan komt hij met een onderzoek dat aantoont dat gevaccineerden 50% minder overleden. Het Covid-aandeel in de sterfte was maar ca. 5%. Net als in het Franse onderzoek waar Herman gisteren over schreef7. En even later noemt hij ‘vergrijzing’ als oorzaak van de trendbreuk – dat leek ooit ongeïnformeerd maar het is nu ronduit onfatsoenlijk, misleidend, het is voor iedereen die ook maar iets weet van dit dossier zowel “medische desinformatie” als statistische bullshit. Ik vraag mij af wat iemand ertoe brengt om zo overduidelijk te liegen. Wil hij misschien betrapt worden?
Ik ga niet wéér het draadje oprollen. Ik zie wel dat hij nog steeds geen grafieken kan lezen. Hij toont de Euromomo-grafiek, waar de sterfte tussen 2021 en 2025 nauwelijks nog onder baseline komt (hij begrijpt de ‘bandbreedte’ niet of doet alsof).
Hieronder ter vergelijk een grafiek van Our World in Data: Oversterftevergelijking tussen het hoogst gevaccineerde land Chili, de VS met de grootste setback in levensverwachting en middenklasser Nederland. Ik bedoel maar, je kunt alle kanten op.
Genoeg over Keulemans. Terug naar de gerecruteerde journalisten (of er vergoedingen tegenover staan is geheim, mogelijk zijn het ‘gekochte’ journalisten), als belangrijke informatieleveranciers voor de inlichtingendiensten. Dat moet dan betekenen dat de informatie die journalisten verzamelen niet zomaar in de krant is te vinden of uit de NPO-berichtgeving is te destilleren. Waarom zou je ze anders recruteren? Het gaat kennelijk over a) andere informatie en/of b) andere communicatietaken.
ad a) Andere informatie – Dat zou betekenen dat journalisten informatie achterhouden voor hun publiek. Zij maken dan een selectie van informatie die ze niet in de krant zetten maar wel aan de inlichtingendiensten doorgeven. Dat komt neer op het bewust misinformeren van hun publiek. Het onthouden van bepaalde informatie is immers ook misinformatie of desinformatie.
ad b) Andere taken – Een ‘agent’ is iets of iemand die handelingen voor je uitvoert en namens jou kan optreden. (Latijn: ‘agere’ = doen, handelen, in beweging zetten). Een belangrijke reden om specifiek journalisten als ‘agent’ te werven is toegang tot een platform met een groot publiek, en wel een publiek dat aan een medium als ‘kwaliteitskrant’ of ’tv-programma’ grote autoriteit toekent. Door het publiek te voorzien van strategisch geselecteerde (of bedachte, zie de Eurobarometer8) informatie, wordt de publieke opinie in de richting van het staande beleid gestuurd.
In de brieven wordt diverse malen benadrukt hoe belangrijk de journalisten zijn vanwege 1) hun informatie en 2) hun rol in de rechtsstaat. Dat leest al een voorzichtige manier om aan te geven dat het verspreiden van de juiste informatie het staatsbelang dient.
Of we nu willen of niet
De vage contouren, die Brenninkmeijer in 2014 schetste, hebben zich inmiddels scherp afgetekend: democratische besluitvorming speelt zich formeel nog steeds af binnen de bekende instituties, maar materieel steeds meer binnen kaders die elders al zijn uitgezet. De nationale politiek en bijbehorende publieke opinie is inmiddels een fatsoenlijk aangeharkte speeltuin, afgezet met wachttorens en prikkeldraad.
Onder druk van corona werd voor een veel groter publiek zichtbaar wat “te veel eenheid” in de praktijk betekent. Politiek, bestuur, adviesorganen, toezichthouders en grote delen van de media functioneerden niet als elkaar corrigerende machten, maar als onderdelen van één richtinggevend geheel. Corona was de stresstest die blootlegde in welke richting de constellatie zich ontwikkelde.
Soevereiniteit weg, energie weg, voedselvoorziening weg, geld weg, zelfredzaamheid weg. Tanende tegenmacht…? Afwijkende meningen en analyses worden bestreden, gemarginaliseerd en gecancelled, nog vóórdat een open inhoudelijk debat goed en wel kan plaatsvinden. De media vervullen daarin een belangrijke rol, zie ook de openbare verbale lynchpartijen in talkshows. Elke kritiek op de centralistische ideologie-agenda -waar vaccinatie onderdeel van is- wordt genadeloos publiek afgemaakt door een deugpanel van moreel verontwaardigde nitwits. Het is niet om aan te zien. Denk Jan van de Beek, Gouke Moes, Lidewij de Vos.
Brenninkmeijer’s verzwakte tegenmacht binnen de rechtsstaat blijkt een vroeg signaal te zijn geweest van een bredere ontwikkeling waarin politiek, bestuur, expertise, media, financiën, veiligheidscoördinatie en gezondheidszorg steeds meer in elkaars verlengde zijn komen te liggen en waarbij de burger geen besluitvormende rol meer speelt. In de post-corona jaren wordt het ook steeds openlijker verwoord. Wie dat nog steeds als incident beschouwt, onderschat hoe ver de Nederlandse democratie al is geërodeerd door de bovenliggende ‘veiligheids’logica.
‘Veiligheid’ is natuurlijk niet de enige morele dooddoener. Er zijn nog vele andere supranationale doelen die een strak gedirigeerde samenleving na zal moeten streven: Diversity, Equality, Inclusion en de Social Development Goals, waar gezondheid en veiligheid belangrijke onderdelen van zijn.
Het zijn ideologische deugwortels van wereldbelang die ons worden voorgehouden en die centralistisch bestuur vereisen, bij elkaar gebrainstormd tijdens informele samenkomsten van kapitaal en politiek en vervolgens professioneel gedistribueerd via de legacy media en A.I.
Niks democratie, niks referendum, gewoon uit de koker van private partijen en die al dan niet op persoonlijke titel uitgenodigde politici en andere influencers. Als we voor die moreel superieure doelen niet alles over hebben, dan zwaait er wat: meer belasting, meer controle, minder privacy, minder rechten.
Wil je dat ook wel willen, blijf dan vooral kranten lezen en talkshows kijken. Dat werkt echt. Anders had de overheid niet honderden miljoenen extra uitgetrokken voor de media, om de vaccintwijfelaars over de streep te trekken9. Voorlopig gaat het allemaal gewoon door.
Of we nu willen of niet.
Wie is Dagobert dan? Klik hier
Organigram ingestuurd door een goed ingevoerd lid van het Eucalyptisch Genootschap
In een nieuwe aflevering van de podcast van Jorn Luka gaat onderzoeker en auteur Hans Scheffers in op zijn theorie over Tartarië. Volgens Scheffers verwijzen oude kaarten, foto’s en gebouwen naar een verdwenen beschaving die grotendeels uit de geschiedenis is gewist. Zijn onderzoek en bevindingen beschreef hij in het boek Groot Tartarië.
Van wereldreizen naar een alternatieve geschiedenis
Scheffers vertelt dat zijn interesse in het onderwerp ontstond tijdens reizen die hij jarenlang met zijn inmiddels overleden vrouw maakte. Met boeken over oude beschavingen in zijn rugzak bezocht hij historische locaties over de hele wereld. Daar raakte hij gefascineerd door monumentale bouwwerken en architectuur waarvan hij zich afvroeg hoe die in het verleden tot stand waren gekomen.
Tijdens zijn zoektocht naar verklaringen verdiepte hij zich in onderwerpen als heilige geometrie, oude bouwtechnieken, frequenties en de Fibonacci-reeks. Daarbij stuitte hij op het begrip “Groot Tartarië”, een term die op veel oude kaarten en in oude encyclopedieën voorkomt, maar tegenwoordig nauwelijks nog in historische beschrijvingen wordt gebruikt.
“Onder elke steen ligt wel iets wat je omkeert,” zegt Scheffers in de podcast. “Dan gaat er een hele wereld voor je open.”
Een verdwenen wereldrijk
Volgens Scheffers was Tartarië geen klein land, maar een enorm gebied dat zich uitstrekte over grote delen van Azië en Europa. Op kaarten uit de 17e en 18e eeuw wordt het gebied vaak aangeduid als Tartaria Magna. Hij stelt dat deze beschaving over geavanceerde kennis beschikte en wereldwijd invloed had.
In zijn visie was Tartarië een samenleving met monumentale architectuur, kennis van geometrie en zelfs technologieën die tegenwoordig niet meer bestaan. Sporen daarvan zijn nog altijd zichtbaar in gebouwen die over de hele wereld te vinden zijn.
Scheffers wijst erop dat oude kaarten en documenten laten zien dat Tartarië nog relatief recent werd genoemd. “Tot ongeveer honderd jaar geleden werd Tartarië nog vermeld,” zegt hij. “Daarna verdwijnt het geleidelijk uit de geschiedenisboeken.”
Beschuldigingen van geschiedvervalsing
Hij stelt dat de geschiedenis door de eeuwen heen herhaaldelijk is herschreven. Daarbij speelden politieke en religieuze machtsstructuren een rol.
Hij verwijst onder meer naar oude encyclopedieën waarin Tartarië nog voorkomt en naar statistieken waaruit blijkt dat publicaties over het onderwerp in de twintigste eeuw vrijwel verdwenen. Ook noemt hij vrijgegeven documenten en alternatieve historische studies die wijzen op systematische aanpassingen van historische narratieven.
“Geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaars,” aldus Scheffers.
Mudfloods en verzonken gebouwen
Een ander element van zijn theorie betreft zogenaamde “mudfloods”, grote modderrampen die steden en gebouwen deels onder een laag sediment hebben bedekt. Hij wijst op gebouwen waarvan ramen en deuren onder het huidige straatniveau liggen en ziet dat als aanwijzing dat het oorspronkelijke maaiveld vroeger lager lag.
Dergelijke verschijnselen zijn op veel plekken in de wereld te vinden, van Europa tot de Verenigde Staten.
Monumentale architectuur en verdwenen gebouwen
In zijn onderzoek besteedt Scheffers ook aandacht aan monumentale gebouwen uit de negentiende eeuw, zoals stadhuizen, opera’s en regeringsgebouwen. De omvang en detaillering van deze bouwwerken zijn volgens hem moeilijk te verklaren met de bouwtechnieken die in die tijd officieel beschikbaar waren.
Ook verwijst hij naar de wereldtentoonstellingen van de negentiende en vroege twintigste eeuw, waar enorme paleisachtige gebouwen stonden die na afloop weer werden afgebroken. Dat roept vragen op.
Controversiële claims
In het interview gaat Scheffers nog verder door te suggereren dat sommige historische gebouwen bedoeld waren om energie uit de atmosfeer op te vangen. Ook verwijst hij naar verhalen over reuzenmensen en grote deuropeningen in oude gebouwen die daarmee verband houden.
Toenemende belangstelling
Ondanks de controverse merkt Scheffers dat er steeds meer belangstelling ontstaat voor het onderwerp. Zijn lezingen trekken een groeiend publiek, en zijn boeken worden goed verkocht.
Die interesse past in een bredere trend waarbij mensen vaker vragen stellen bij gevestigde historische verklaringen. “Mensen beginnen zelf op onderzoek uit te gaan,” zegt hij.
In 2017 overhandigde Vladimir Poetin tijdens een bezoek een kaart van het oude Tartarië aan de president van Tatarstan. Die kaart is gemaakt door de 17e-eeuwse Nederlandse cartograaf Willem Blaeu.
M’n boekbespreking van het boek van Scheffers over Tartarië vind je hier.
Onderzoeker Hans Scheffers duikt deze week in het mysterieuze rijk Tartarië, dat volgens hem uit de geschiedenisboeken is verdwenen.🏛️ Tijdens de uitzending laat hij foto’s en andere aanwijzingen zien die volgens hem het bestaan van deze beschaving ondersteunen. Volgens hem leefden er in die tijd reuzen van 2,5 tot zelfs 3,5 meter lang, hadden mensen toegang tot vrije energie uit de atmosfeer, en werden enorme gebouwen over de hele wereld gebouwd volgens heilige geometrie en frequenties. Hij stelt dat veel van deze gebouwen later zijn afgebroken of aangepast en dat een groot deel van de geschiedenis bewust is herschreven of verborgen.👁️ Nu ben je vast ontzettend nieuwsgierig naar de hele aflevering.🎧 Die is vanaf nu te bekijken op het streamingsplatform That’s the Spirit, samen met Uncensored. Vanaf morgen om 19:30 staat de podcast ook op YouTube.🔥
Transcript Volg met het transcript. Transcript tonen
Dit zijn reuzen uit het verdwenen wereldrijk Tartarië” – Hans Scheffers | The Trueman Show
Waarom God geen man met een baard is | Johan Oldenkamp | The Trueman Show #264 Deze week in The Trueman Show: Johan Oldenkamp De vraag was niet óf hij zou komen, maar wanneer. Aflevering #264 van The Trueman Show staat in het teken van Johan Oldenkamp.🔥 Hij is één van de meest aangevraagde gasten van de show en bekend als allround wetenschapper, spiritueel leermeester, schrijver (van inmiddels 70 boeken) en grondlegger van Wholly Science. We vallen direct met de deur in huis en gaan in gesprek over de samenhang tussen wetenschap en spiritualiteit, en hoe Johan daar al decennia onderzoek naar doet. Hij vertelt hoe zijn spirituele zoektocht begon tijdens zijn studententijd, waarom hij steeds meer afstand nam van het academische systeem en hoe hij uiteindelijk besloot radicaal zijn leven om te gooien. In dit gesprek spreken we over loskomen van het systeem zonder in strijd te blijven hangen, over soevereiniteit, verantwoordelijkheid en de vraag wat werkelijkheid eigenlijk is. Johan deelt zijn visie op bewustzijn als scheppende kracht, waarom maatschappelijk ‘wakker worden’ vaak niet genoeg is en waarom echte verandering volgens hem altijd van binnenuit komt. Ook bespreken we de rol van media, propaganda en mindcontrol, het verschil tussen geloven en zelf onderzoeken, en waarom onderscheidingsvermogen belangrijker is dan ooit. Daarnaast gaan we in op de Bijbel, niet als dogmatisch geloofsboek, maar als een tekst met een diepere, esoterische betekenis. 00:00 – Intro 00:02:13 – Over Johan Oldenkamp 00:04:52 – De radicale breuk met het systeem 00:11:14 – De werkelijkheid als co-creatie 00:14:00 – Maatschappelijk versus Spiritueel wakker worden 00:17:30 – De Bijbel voorbij religie 00:22:03 – De petroleum-illusie en schaarste 00:32:21 – Kritiek op Sitchin en de Anunnaki 00:46:21 – Informatie, waarheid en kritisch denken 01:02:07 – Religie, identiteit en persoonlijke verantwoordelijkheid 01:19:30 – De Godsvisie van Spinoza 01:32:40 – De Bijbel als ‘handleiding mens’ 01:40:09 – De betekenis van het menselijk bestaan 01:46:31 – Leven vanuit bewustzijn
